Source: David Duke: Przemyśleć teorię chazarską (część 1)

 

Źródło:davidduke.com, tłum. Radtrap

David Duke, 15.02.2016

Gdy tylko zacząłem rozumieć naturę rasistowskiej i nacjonalistycznej ideologii judaizmu i syjonizmu, spotkałem się również z teorią głoszącą że dzisiejsi Żydzi nie są genetycznie związani ze starożytną społecznością żydowską.

Teoria znana jako „chazarska teoria” mówi że Żydzi aszkenazyjscy są w rzeczywistości potomkami Chazarów, środkowoazjatyckiego plemienia nomadów, którzy mieli przyjąć judaizm w IX wieku n.e. Następnie ci świeżo nawróceni Żydzi mieli emigrować na tereny dzisiejszej Rosji, Europy wschodniej, zaś później również do Europy zachodniej i północnej. Teorii tej używa się również do forsowania idei, jakoby działania żydostwa nie miały charakteru genetycznego czy rasowego, ponieważ to Chazarowie przyjęli dla siebie wartości Talmudu sefardyjczyków oraz innych Żydów, nie mając z nimi żadnego wspólnego pokrewieństwa.

erna Ilhaik

 

Co ciekawe teoria chazarska została wymyślona, oraz propagowana po dzień dzisiejszy głównie przez komunistycznych Żydów oraz innych Żydów promujących tą historię wśród społeczności gojowskich, twierdząc że Żydzi nie mogą być rasistami, ponieważ sami nie są rasą! Ironią losu jest że trzech najbardziej znanych promotorów teorii „Żydzi nie są rasą” dzieli ze sobą najbardziej przerysowane, karykaturalne rysy i cechy powszechnie uznawane za żydowskie. Powyżej, od lewej: Syjonistyczny ekstremista i członek Partii Komunistycznej, Artur Koestler (autor „Trzynastego Plemienia”), żydowski genetyk Eran Elhaik oraz Szlomo Sand, izraelski wykładowca i były członek Unii Młodych Komunistów Izraela (Banki). Cała trójka utrzymuje że większość dzisiejszych członków społeczności żydowskiej jest genetycznie nie powiązana z bliskowschodnimi Żydami którzy napisali Talmud babiloński.

Przez lata traktowałem teorię chazarską jako prawdę. Przecież była powszechnie promowana przez różnych autorów prac opisujących wiodącą rolę Żydów w kreacji komunizmu, oraz żydowskiego przywództwa w wielu innych ruchach wywrotowych.

Dopiero później, gdy zacząłem przyglądać się jej od strony logicznej i naukowej, zacząłem mieć wątpliwości wobec teorii chazarskiej.

Jedną z rzeczy których wcześniej nie wiedziałem było to, że Koestler, komunistyczny Żyd który spopularyzował teorię, powiedział jednemu z żydowskich czasopism że stworzył tą teorię jako narzędzie do walki z antysemityzmem. Uważał że skoro Ewangelie i Europejczycy obwiniają Żydów za ukrzyżowanie Jezusa Chrystusa, to można by uwarunkować Europejczyków tak, by uwierzyli że współcześni Żydzi nie są spokrewnieni z Żydami zabójcami Chrystusa, o których pisał Nowy Testament, tym samym zmniejszając nienawiść ludzi do Żydów. Musimy pamiętać że do momentu żydowskiego triumfu jakim było stworzenie „chrześcijańskiego syjonizmu”, około 99 procent chrześcijan postrzegało Żydów jako największych wrogów Chrystusa i Boga, o czym czytali w Nowym Testamencie. W takich właśnie czasach żyli niektórzy Żydzi, w tym Koestler, którzy szukali sposobu na promowanie konceptu jakoby Żydzi nie byli związani z tymi Żydami którzy zabili Chrystusa i prześladowali chrześcijan.

Oficjalna biografia Koestlera, napisana przez Michaela Scammella, wyraźnie cytuje go gdy porusza się temat motywacji do napisania „Trzynastego Plemienia”.

”Argumentował że gdyby mógł przekonać ludzi do wiary w nieżydowskie, chazarskie pochodzenie współczesnego żydostwa, można by uczynić z tego oręż do walki z pochodzącym z Europy, a opartym na pobudkach rasowych antysemityzmem. Potwierdzając tą teorię, sam termin „anty-semityzm” zostałby pozbawiony znaczenia” mówił. Wg Scammella Koestler powiedział francuskiemu biologowi Pierrowi Debray-Ritzen że “był przekonany że gdyby ją potwierdzić, teorię o tym że większość wschodnio-europejskich Żydów była potomkami Chazarów, rasistowskie pobudki stojące za anty-semityzmem zostałyby usunięte, zaś sam anty-semityzm zupełnie by zniknął.” (Źródło: Scammell, Michael. Koestler: The Literary and Political Odyssey of a Twentieth-Century Skeptic, Random House, 2009, ISBN 978-0-394-57630-5, p. 546.)

 

koestler truth

W latach 50-tych teoria chazarska była również promowana przez Benjamina Friedmana, prominentnego i bogatego Żyda który nawrócił się na chrześcijaństwo i zwrócił się przeciwko Żydom. Było to na pewno wygodne dla niego samego, promować ideę że żydowskość była kwestią kulturową i religijną, a nie rasową w naturze, tym samym prosząc o większą akceptację dla jego własnej osoby.

Mamy tutaj trzy fundamentalne kwestie o których trzeba bezwzględnie napisać, są to potrzeby: dowodów naukowych, dowodów historycznych i logicznych, wyjaśnienia dlaczego powstała teoria chazarska.

 

Jews race forward sm web

 

Część I: Dowody naukowe – dwanaście badań DNA które obalają „teorię chazarską”

1. Badania z 1999 zatytułowane “Jewish and Middle Eastern non-Jewish populations share a common pool of Y-chromosome biallelic haplotypes (Żydowskie i bliskowschodnie nieżydowskie społeczności dzielą tą samą pulę chromosomów Y…)” (M.F. Hammer et.al, Proceedings of the US National Academy of Sciences 6769–6774, doi: 10.1073/pnas.100115997):

“Pomimo ich wielowiekowego pobytu w różnych krajach oraz izolacji poszczególnych populacji, większość Żydów nie różniła się od siebie zbytnio na poziomie genetycznym.

“Wyniki sugerowały niski poziom wpływu europejskich chromosomów-Y na społeczności Żydów aszkenazyjskich oraz Żydów rzymskich… statystycznie pozostali Żydzi oraz bliskowschodnie, nie-żydowskie społeczności nie różniły się zbytnio pod tym względem. Wyniki wspierają hipotezę że pochodząca od ojców pula genetyczna społeczności żydowskich z Europy, Afryki północnej oraz Bliskiego Wschodu wywodzi się od tej samej bliskowschodniej populacji, a także sugerują że większość społeczności żydowskich pozostawała w relatywnej izolacji od sąsiadujących społeczności nieżydowskich w czasach diaspory i później.”

2. Listopad 2001, badania zatytułowane “The Y Chromosome Pool of Jews as Part of the Genetic Landscape of the Middle East (Pula chromosomów Y jako część genetycznego krajobrazu Bliskiego Wschodu” (Almut Nebel et. al., American Journal of Human Genetics, Nov 2001;  69(5): 1095–1112) wykazały że u większości żydowskich populacji, męska linia przodków pochodzi w głównej mierze z terenów Bliskiego Wschodu.

Badania wykazały że Żydzi aszkenazyjscy „dzielą więcej wspólnego ojcowskiego rodowodu z innymi żydowskimi oraz bliskowschodnimi społecznościami, niż z ludami nieżydowskimi z terenów na których żyli Żydzi, w Europie wschodniej, Niemczech oraz we francuskiej dolinie Renu. Wyniki pozostają w zgodzie z żydowską tradycją wg której większość żydowskich rodowodów ojcowskich wywodzi się z terenów Bliskiego Wschodu.”

3. Wrzesień 2006 – “European Population Substructure: Clustering of Northern and Southern Populations” (Michael F Seldin et.al., PLOS Genetics, DOI:  0.1371/journal.pgen.0020143) badania wykazujące że zarówno aszkenazyjscy jak i sefardyjscy Żydzi wykazują ponad 85% podobieństwa do południowo-europejskiej grupy [genetycznej], co „jest zgodne z teorią późniejszego, śródziemnomorskiego pochodzenia tych grup etnicznych.”

4. Kwiecień 2008 – badania zatytułowane “Counting the Founders: The Matrilineal Genetic Ancestry of the Jewish Diaspora (Zliczając założycieli: Genetyczni przodkowie żydowskiej diaspory ze strony matki” (Doron M. Behar et.al., PLoS ONE. 2008; 3(4): e2062. doi:  10.1371/journal.pone.0002062) wykazujące że około 40% Żydów aszkenazyjskich pochodzi (w linii żeńskiej, od matek) od dokładnie czterech kobiet żyjących kiedyś na terenie Bliskiego Wschodu.

5. Styczeń 2009 “A genome-wide genetic signature of Jewish ancestry perfectly separates individuals with and without full Jewish ancestry in a large random sample of European Americans” (Anna C Need et.al., Genome Biology, 2009; 10(1): R7. doi:  10.1186/gb-2009-10-1-r7) (…)

Tutaj dowiedziono że DNA Żydów, zarówno sefardyjskich i aszkenazyjskich, tworzy z nich oddzielną grupę – co byłoby niemożliwe gdyby teoria chazarska okazała się prawdziwa.

6. Grudzień 2009 -“Genomic microsatellites identify shared Jewish ancestry intermediate between Middle Eastern and European populations” (Naama M Kopelman et.al., BMC Genetics. 2009; 10: 80. doi:  10.1186/1471-2156-10-80):

“Żydowskie populacje wykazują do siebie wysoki poziom genetycznego podobieństwa… wyniki badań wspierają pogląd że żydowskie społeczności posiadają tych samych bliskowschodnich przodków, oraz że w przeciągu ich historii dokonywało się różnego natężenia mieszanie ich krwi z nieżydowskimi ludami Europy.”

7. Grudzień 2009 – “The genome-wide structure of the Jewish people” (Doron M. Behar, et. al., Nature 466, 238–242 (08 July 2010) doi:10.1038/nature09103). Badania analizujące osobników z 14-tu różnych społeczności diaspory i porównujące ich wzory genomu z genomami 69-ciu nieżydowskich populacji ze Starego Świata

Rezultat badań potwierdził istnienie „wcześniej nierozpoznanego genetycznego podłoża z Bliskiego Wschodu” oraz to że „większość żydowskich próbek tworzy niezwykle ciasną podgrupę”. Stwierdzono również że „pochodzenie większości grup żydowskich diaspor można prześledzić aż do Lewantu.”

8. Czerwiec 2010 – “Abraham’s children in the genome era: major Jewish diaspora populations comprise distinct genetic clusters with shared Middle Eastern ancestry” (Atzmon et al., American Journal of Human Genetics, 2010;86:850-859). Badania te odrzuciły tezę jakoby istniał duży wpływ genetyczny ludów środkowej i wschodniej Europy, przede wszystkim słowiańskich ludów na powstanie Żydów aszkenazyjskich.

Badania wykorzystały analizy genomu siedmiu grup żydowskich (irańskich, irackich, syryjskich, włoskich, tureckich, greckich i aszkenazyjskich) i „wykazały istnienie charakterystycznych żydowskich skupisk, wyróżniających się spośród innych populacji. Każda z nich posiada wspólnych przodków z terenów Bliskiego Wschodu, jest spokrewniona z obecnymi ludami bliskowschodnimi, a także posiada różnej wielkości domieszkę krwi europejskiej i północnoafrykańskiej.”

Dokument ten odniósł się również do „teorii chazarskiej”, odrzucając ją jako wyjaśnienie pochodzenia współczesnych Żydów, ponieważ jak stwierdzono „genetyczne podobieństwo… jest nie do pogodzenia z teoriami o tym że Żydzi aszkenazyjscy są w większości potomkami zjudaizowanych Chazarów lub Słowian.

9. Marzec 2012, badania Stevena M. Braya zatytułowane “Signatures of founder effects, admixture, and selection in the Ashkenazi Jewish population” (Proceedings of the US National Academy of Sciences, 16222–16227, doi: 10.1073/pnas.1004381107)  – wykazały że „populacja aszkenazyjska… posiada wspólnych bliskowschodnich przodków z innymi przedstawicielami żydowskiej diaspory”, konkludując również że Żydzi aszkenazyjscy mają w sobie najwięcej europejskich domieszek genetycznych.

10. Marzec 2012, badania Christophera L. Campbella – “North African Jewish and non-Jewish populations form distinctive, orthogonal clusters” (Proceedings of the US National Academy of Sciences,   doi: 10.1073/pnas.1204840109) dokonały analizy genetycznej pięciu żydowskich społeczności z Afryki Północnej (z terenów Maroka, Algierii, Tunezji, Dżerby i Libii) wykazując istnienie „charakterystycznych cech północnoafrykańskich społeczności żydowskich, podobnych do tych u innych grup żydowskich.”

Tym samym badania wykazały że natura genomu Żydów sefardyjskich jest „kompatybilna z historią Żydów północnoafrykańskich, której początek miał miejsce w czasach klasycznego antyku wraz z osadnictwem prozelitów. Populacje te trwały w swojej genetycznej izolacji podczas ekspansji chrześcijaństwa a później islamu, dokonując pewnych inter-mariaży dopiero w czasach Inkwizycji i podczas emigracji sefardyjskich Żydów.

Dodano również że „owe społeczności wykazały duży stopień endogamii i były częścią większej grupy Żydów aszkenazyjskich i sefardyjskich.”

(*Endogamia: praktyka żenienia się z ludźmi ze specyficznej grupy etnicznej, uznając ludzi spoza tej grupy jako nieodpowiednich do małżeństwa lub innego bliskiego związku.)

11. W swojej książce “Legacy: A Genetic History of the Jewish People (Dziedzictwo: Genetyczna Historia Ludu Żydowskiego”  (Oxford University Press, USA; Maj 2012), Harry Ostrer, profesor patologii i genetyki z Albert Einstein College of Medicine na Uniwersytecie Yeshiva, oraz dyrektor Genetic and Genomic Testing at Montefiore Medical Center – napisał „Żydzi wykazują charakterystyczną sygnaturę genetyczną.” [Jews Are a ‘Race,’ Genes Reveal–Author Uncovers DNA Links Between Members of Tribe (Żydzi są rasą, jak wykazują geny – Autor wyjaśnia pokrewieństwo w DNA między członkami plemienia) , The Jewish Daily Forward, Maj 04, 2012].

Ostrer, który jest również dyrektorem placówki analizującej geny i genomy w Montefiore Medical Center, napisał w swojej konkluzji że „Żydzi są homogeniczną grupą, ze wszystkimi naukowymi cechami których używa się w odniesieniu do innych ras.”

Ostrer odniósł się również bezpośrednio do teorii chazarskiej. Przypomniał  że wyniki badań z Jewish HapMap Project (patrz poniżej) całkowicie obalają „teorie wg których Żydzi aszkenazyjscy są potomkami zjudaizowanych Chazarów lub Słowian.” (Jews: A religious group, people or race?, Jerusalem Post, 8/26/2012)

12. The Jewish HapMap Project, wspólny projekt Albert Einstein College of Medicine oraz nowojorskiego University School of Medicine, powstał w celu „zrozumienia struktury genomów żydowskich społeczności” i jest odgałęzieniem większego projektu naukowego – Human HapMap Project.

Wg tego projektu „żydowskie społeczności są niezwykłe w ich ciągłości utrzymania genetycznej odrębności, kulturowych i religijnych tradycji przez ponad 4000 lat, pomimo zamieszkiwania obszarów na całym świecie.”

Wyniki ich badań, opartych na analizach DNA z pierwszej ręki przeprowadzanych wśród społeczności żydowskich na całym globie, nie znalazły żadnych dowodów na potwierdzenie idei pochodzenia Żydów ze środkowej Azji.

Wg Jerusalem Post “… Wysoki stopień mieszania się Żydów aszkenazyjskich, sefardyjskich, włoskich i syryjskich spowodował że są ze sobą spokrewnieni bliżej, niż z mieszkańcami Bliskiego Wschodu oraz irackimi i irańskimi Żydami. Ten genetyczny podział musiał nastąpić około 2500 lat temu. ” (Jews: A religious group, people or race?, Jerusalem Post, 8/26/2012)

Badania DNA wykazały że Żydzi aszkenazyjscy posiadają około 30% europejskich domieszek genetycznych.

Zarówno badania Behara (punkt 7 powyżej) jak i Atzmona (punkt 8) były przytaczane przez byłego brytyjskiego redaktora naczelnego pisma Nature, Nicholasa Wade, obecnie korespondenta naukowego New York Times, w jego artykule opublikowanym we wspomnianej nowojorskiej gazecie:

“Żydowskie społeczności Europy i Bliskiego Wschodu dzielą wiele wspólnych genów odziedziczonych po swoich żydowskich przodkach żyjących na Bliskim Wschodzie około 3000 lat temu, nawet pomimo tego że każda z tych społeczności posiada również zestaw genów przyniesionych z innych źródeł – zazwyczaj z kraju w którym żyły… największym zaskoczeniem wynikłym z obu badań jest genetyczna bliskość dwóch żydowskich społeczności Europy, aszkenazyjczyków i sefardyjczyków.”

Wade podkreślił że wyniki tych badań „odrzuciły sugestie historyka Szlomo Sanda zawarte w jego książce ‘The Invention of the Jewish People’ jakoby Żydzi nie posiadali wspólnego źródła pochodzenia, lecz byli zbiorem ludów z Europy i środkowej Azji, które przeszły na judaizm w różnych okresach historii.

“Żydowskie społeczności z Europy, Bliskiego Wschodu oraz Kaukazu, wszystkie posiadają dowody genetycznego pochodzenia od krainy Lewantu; Żydzi etiopscy oraz dwie judaistyczne społeczności w Indiach są genetycznie dużo bardziej zbliżeni do [nieżydowskich] ludów żyjących na ich terenach”.

“Wspólny materiał genetyczny sugeruje że przedstawiciele każdej grupy żydowskiej są spokrewnieni ze sobą tak blisko, jak spokrewnieni są czwarci lub piąci w kolejności kuzyni w dużych populacjach. Jest to wynik 10 razy większy niż związek między dwoma losowo wybranymi przechodniami z ulic Nowego Jorku.

“Żydzi aszkenazyjscy i sefardyjscy mają około 30% przodków europejskich, podczas gdy cała reszta pochodzi z Bliskiego Wschodu, jak wykazały oba badania. Obie społeczności wyglądają na bardzo podobne do siebie pod względem genetycznym, co może budzić zdziwienie biorąc pod uwagę że społeczności te żyły w separacji od siebie przez długi czas.” (Studies Show Jews’ Genetic Similarity, Nicholas Wade, New York Times, Czerwiec 9, 2010).

JEDNO badanie Erana Elhaika próbujące obalić wszystkie pozostałe i wcześniejsze badania DNA

Ogrom dowodów i badań genetycznych nie pozostawia złudzeń że pomimo pewnej domieszki krwi europejskiej u Żydów aszkenazyjskich, wciąż istnieje wyraźny bliskowschodni genetyczny komponent zarówno u Żydów aszkenazyjskich jak i sefardyjskich.

Pomimo wszystkich tych badań – a było ich nawet więcej, jest tego zbyt dużo by przytoczyć je wszystkie – w grudniu 2012 człowiek imieniem Eran Elhaik, pracownik Johns Hopkins University School of Medicine, postanowił obalić wszystkie przytoczone tutaj badania.

Jego praca zatytułowana “The Missing Link of Jewish European Ancestry: Contrasting the Rhineland and the Khazarian Hypotheses (Brakujący element dziedzictwa Żydów europejskich: Porównanie hipotez reńskiej i chazarskiej)” została opublikowana w żurnalu Genome Biological Evolution ((2013) 5 (1):61-74.doi: 10.1093/gbe/evs119).

W skrócie, Elhaik – którego zresztą własna, ewidentna i żydowska fizys powinna pokazać wszystkim że owszem, istnieje coś takiego jak powszechny żydowski „typ” (w jaki sposób wielu Żydów potrafi fizycznie rozpoznać innych Żydów?) – twierdzi że jego metoda badań porównawczych między współczesnymi ludami Azji środkowej, Żydami aszkenazyjskimi oraz ludami nie-żydowskimi, „udowadnia” że Żydzi aszkenazyjscy posiadają miszmasz genetycznych przodków, w tym silne pokrewieństwo z tzw. plemieniem chazarskim.

Pomimo faktu że badania Elhaika to jeden jedyny dokument (przeciwstawiający się tuzinom twierdzących inaczej badaniom DNA), napisany przez jednego Żyda (w przeciwieństwie do pozostałych badań, autorstwa wielu tuzinów naukowców, z całego świata, Żydów i nie-Żydów), szybko stały się one najczęściej cytowanym „dowodem” na potwierdzenie „teorii chazarskiej”.

Duże błędy w badaniach Elhaika

Dokument Elhaika zawiera w sobie błędy, niektóre są pomniejsze, inne znacznie większe. Wszystkie one jednak są poważne, ponieważ nawet „mały” błąd rzuca cień na jego akademicką wiarygodność i motywację.

Dla przykładu, gdy czytamy u niego o  szczegółowej historii pochodzenia Chazarów – podaje tam błędną geograficzną lokalizację jednej z jego grup testowych, Mbuti oraz pigmejów Biaka/Aka.

Obie te grupy, o których Elhaik wspomina przynajmniej dwa razy, umieszcza w Afryce południowej.

Lud Mbuti i pigmeje Biaka nie mieszkają nawet w pobliżu południowej Afryki, można ich znaleźć dopiero pół kontynentu dalej, w Kongo.

To może wyglądać na „mały” błąd, sugeruje jednak pewną niechlujność w procesie badawczym, co z kolei nie rokuje dobrze dla reszty badań.

Widzimy tą niechlujność ponownie, gdy Elhaik stwierdza że „wschodni i środkowo-europejscy Żydzi stanowią około 90% populacji wszystkich Żydów, około 13 milionów ludzi.”

W rzeczywistości liczby te są znacznie mniejsze. Z powszechnie przyjętej liczby 13 milionów Żydów, 8 milionów to aszkenazyjczycy a 5 to sefardyjczycy, co daje nam 61% „Żydów europejskich” oraz 39% „Żydów nie-europejskich”. Powinniśmy też podkreślić fakt że syjonistyczne państwo Izrael zamieszkują w większości Żydzi sefardyjscy oraz Mizrahi (nie-aszkenazyjczycy).

Wszystkie te dane o Żydach są łatwo dostępne, natomiast motywacja Elhaika do napisania tych fałszywych szacunków może być wyjasniona jedynie jego chęcią do podkreślenia z góry przyjętej tezy, głoszącej że większość Żydów nie ma korzeni bliskowschodnich, oraz że Żydzi nie są rasą, czy ludem zbliżonym genetycznie.

Najważniejszym błędem w badaniach Elhaika jest jednak coś, do czego się otwarcie przyznał: mianowicie że nie istnieje dzisiaj żadne „DNA chazarskie”, które można by zbadać i porównać.

Elhaik przyznaje to w swoich papierach: „Chazarowie zniknęli, natomiast ich szczątki jeszcze nie zostały zbadane…” – innymi słowy nie istnieje żaden opis tego czym DNA chazarskie może być.

Ponieważ nie zbadano do tej pory DNA Chazarów – niemożliwe jest stwierdzenie kto jest ich potomkiem, a kto nie.

Elhaik próbuje obejść jakoś tą poważną przeszkodę, poprzez wyselekcjonowanie czegoś co nazywa „populacjami surogatów” – w tym przypadku „współczesnymi mieszkańcami Bliskiego Wschodu i Kaukazu.”

Każdy kto zna historię Kaukazu zauważy że założenia Elhaika co do obecnych mieszkańców tego regionu, jakoby można było wykorzystać ich do zobrazowania tego co działo się 1500 lat temu, są wysoko problematyczne a nawet można by powiedzieć – niezrównoważone.

Kaukaz, granica między Europą a Azją, usytuowany między morzami Czarnym i Kaspijskim, był przemierzany przez liczne ludy i rasy w ciągu ostatnich 2000 lat, poczynając od ludów indoeuropejskich, semickich, Mongołów i innych – dlatego dzisiaj jest to region dużej różnorodności genetycznej. Twierdzenie jakoby próbki DNA pobrane z tej krainy mogły stanowić jakiś drogowskaz, jest twierdzeniem cokolwiek dziwnym.

Dalej, metodologia stosowana przez Elhaika podczas porównywania próbek DNA, jest naprawdę unikalna, stosowana tylko przez niego. Jak powiedział Marcus Feldman, dyrektor Morrison Institute for Population and Resource Studies na Uniwersytecie w Stanford: „On [Elhaik] wydaje się stosować statystyki w taki sposób, który daje mu zupełnie inne rezultaty od tych, które uzyskują wszyscy inni z praktycznie tych samych danych.” (‘Jews a Race’ Genetic Theory Comes Under Fierce Attack by DNA Expert. The Jewish Daily Forward, Maj 07, 2013)

Co ciekawe, badania cytowane w tym artykule w New York Times ( “Jews as a race”)  dochodzą do tych samych konkluzji do których doszli antropologowie niemieckich narodowych socjalistów, oraz inni eksperci studiujący zagadnienia rasowe z terenów USA i innych. Dodatkowo wiele współczesnych, rozległych badań naukowych przeprowadzonych zostało przez genetyków żydowskich i nieżydowskich, oddalając wszelkie zarzuty o wyniki ustawione przez jedną rasę.

Teoria Elhaika została kompletnie obalona przez nowe, rozległe i całkowicie kompletne badania nad żydowskim genomem.

Jednym z argumentów Elhaika było stwierdzenie że poprzednie badania (opisane wyżej) „były przeprowadzone w erze przed-genomowej, używały markerów uniparentalnych i odnosiły się do różnych populacji referencyjnych.”— sugerował przy tym że ich rezultaty badań nie są kompatybilne z najnowocześniejszą metodologią sekwencjonowania DNA.

W rzeczywistości przynajmniej jedno takie badanie – przeprowadzone po tym jak opublikowano badania Elhaika – potwierdziło trafność poprzednich badań i całkowicie obaliło hipotezy Elhaika.

“No Evidence from Genome-Wide Data of a Khazar Origin for the Ashkenazi Jews,” wyniki tych badań opublikowano w żurnalu Human Biology, w sierpniu 2013 (Behar, Doron M. et.al.; Human Biology, Access Pre-Prints. Paper 41), wypunktowały one poważne błędy w pracy Elhaika:

“Ponieważ Chazarowie nie pozostawili po sobie żadnych oczywistych potomków, których można by poddać testom sprawdzającym ich pokrewieństwo z przodkami Żydów aszkenazyjskich, hipoteza chazarska jest bardzo trudna do potwierdzenia poprzez badania genetyczne.

“Ponieważ mamy dostęp tylko do ograniczonych danych genetycznych z terenu Kaukazu, oraz ponieważ dane te są skupione wśród populacji genetycznie blisko spokrewnionych z populacją Bliskiego Wschodu, zakładanie że jakikolwiek przejaw podobieństwa genów aszkenazyjskich i kaukaskich jest bliższy chazarskim przodkom niż wspólnym przodkom z Bliskiego Wschodu – takie założenia stają problematyczne.”

Najnowsze, bardzo szczegółowe badania żydowskiego genomu przeprowadzone wspólnym wysiłkiem genetyków żydowskich i nie-żydowskich. Badacze z laboratoriów, między innymi z Estonii, Rosji, Włoch, Grecji, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Armenii, USA i Izraela, zgromadzili razem największą ilość próbek DNA żydowskiego, jaką kiedykolwiek udało się zebrać. Stwierdzają oni co następuje:

“Poprzez integracje genotypów nowo pobranych próbek, oraz wyników badań z wielu poprzednich naszych badań, zgromadziliśmy największą ilość danych jak do tej pory, w celu określenia genetycznych początków Żydów aszkenazyjskich.”

“Stosując szeroki wachlarz  standardowych technik do analizy genetycznej struktury populacji, odkryliśmy że Żydzi aszkenazyjscy dzielą największe genetyczne pokrewieństwo z innymi grupami Żydów, natomiast spośród populacji nie-żydowskich, z ludami Europy oraz Bliskiego Wschodu.

“Nie wykazano żadnego podobieństwa Żydów aszkenazyjskich z populacją Kaukazu, przede wszystkim z tymi populacjami zamieszkującymi niegdysiejszy region chazarski. Analiza Żydów aszkenazyjskich oraz porównanie ich z wieloma próbkami z regionu Kaganatu Chazarskiego, potwierdza poprzednie rezultaty badań mówiące że Żydzi aszkenazyjscy wywodzą się przede wszystkim z terenów Europy i Bliskiego Wschodu, że posiadają wspólnych przodków z innymi Żydami, oraz że nie istnieją żadne znaczne genetyczne kontrybucje z terenów środkowego lub północnego Kaukazu.”

Najnowsze i najnowocześniejsze analizy DNA całkowicie odrzucają teorię chazarską.

Owa refutacja pochodzi ze środowisk żydowskich i nie-żydowskich naukowców, z tuzinów różnych uniwersytetów i placówek genetycznych z całego świata, i ciężko przypisać ją działaniu „konspiracji”.